ลองคิดดูนะ วันนี้เป็นวันพ่อ 

มีลูกคนหนึ่ง ที่พ่อไม่เคยจะให้อะไรเท่ากับที่พ่อให้คนอื่น

เดินทางไกลข้ามจังหวัดไปหาพ่อ

ระหว่างทางเจอคนโรคจิต

รถเมลล์เสียกลางทาง

ซ้ำร้าย 3 ชั่วโมง รถไม่มา

ลูก อยู่กับแม่ สบายๆ อบอุ่นกว่าเยอะ. . . 

 

ลูกโง่เองที่มาหาพ่อ

โง่มาก

โง่ที่มาเพื่อฟังพ่อพูดคำว่า 

ทำไมถึงมีประโยคนี้ออกมาจากปากพ่อหล่ะ

"อาร์มเค้ารักพ่อมากกว่าที่ไอซ์รักพ่ออีก ช่วยงานพ่อทุกวันลย ขับรถพาพ่อไปไหนมาไหนได้. . ."

 เค้าคนนั้นเป็นลูก ของพ่อ กับ แม่ที่ไอซ์ไม่รู้จัก

แม่ที่ไม่มีในทะเบียนสมรส

ความเป็นพ่อลูกที่ไม่อยู่ในสายเลือด มันดูหนักแน่นมากกว่า

มากกว่าเรา ที่เขาผิดพลาดให้เกิดมาสินะ . .

 

นายคนนั้น คือคนที่เรียนในคณะที่พ่อใฝ่ฝัน

เรียนสิ่งที่พ่ออยากเป็น

เป็นผู้ชายในแบบที่พ่อชอบ . . .

 เขาคนนั้นชื่อ [กฤษณะ อิ่มถวิล]

เขาเรียนอยู่เกษตร คณะวิศวะกรรมศาสตร์

เขา เป็นคนที่พ่อ ขอร้องให้ตามหา. . .

 เรา พบเจอเลขประจำตัวของเขาโดยบังเอิญ 51551026

เขาคือคนที่พ่อเรารอ

 

เราควรบอก “เขา” ว่า อย่างไร? 

.

.

________________________________________________

 ย้อนกลับมาตอนเราเด็กๆ

 

เรา พ่อไม่เคยอุ้มไอซ์ตอนเด็กๆเลย อยู่ในอกแม่ตลอด พ่อแค่ ลากมือ

ตอนเด็กๆ พ่อเอาคีย์บอร์ดของไอซ์ไปให้ญาติ

พ่อเอาจักรยานของไอซ์ไปให้คนอื่น

พ่อ เอา . . . ของไอซ์ไปให้ . . .

 

พ่อทิ้งเราไป 1 เดือน ในบ้านที่ไฟถูกตัด แม่บ้านและลูกลำบากมาก

แม่บ้านทำกับข้าวเดินขายกับลูก...

 รอ พ่อกลับมาบ้าน

 

พ่อกลับมาดื่มเหล้า

แม่เป็นคนหาเงินจ่ายค่าไฟ และค่าเหล้า

 

มันไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่พ่อทำแบบนี้ 

พ่อกลับมาทำไม?

 .

เมื่อโตมาแล้วถึงรู้อะไรบางอย่างว่า

พ่อไปมีชู้  

ทั้งๆที่แม่รู้อยู่แก่ใจ แต่แม่ก็ไม่ทิ้งพ่อไป

จน แม่ เหลือทนจริงๆ ถึงได้จากมา. . . 

.

.

พ่อสอนเขาขับรถ ไม่ได้สอนไอซ์

พ่อ ให้ความรักกับเขา ไม่ได้ให้ไอซ์

 

พ่อ สอนการบ้านเขา

แม่สอนการบ้านไอซ์

 

พ่อคงเอาของๆไอซ์ไปให้เขา

ของที่เคยเป็นของๆำไอซ์

 

แล้ว เขากับแม่ของเขาก็จากพ่อไป. . . 

  

ความรักของพ่อคือเงินที่พ่อให้ เท่านั้น

พ่อเคยเรียกไอซ์ว่า ลูกหยอดเหรียญ

 

ความสัมพันธ์เรามีแ่ค่เงิน

 

แล้วพ่อจะยังเรียกร้องความรักอะไรจากไอซ์ได้อีก

 

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

ถึงเด็กผู้ชายคนนั้น

พ่อเรารักนายมากกว่ารักเราอีก

กลับมาหาเขานะ

กลับมาแทนที่เราเถอะ.  .  .  

 

edit @ 6 Dec 2009 00:50:35 by nuIcekung

Let me MELT in your arms Part I

posted on 02 Dec 2009 03:36 by nuicekung
"ฮยอง วันนี้ มีฉากจูบนะครับ"
เด็กแจกคิวมาบอกกับเจ้าของตาเรียวคมดุจเหยี่ยว ใบหน้านั้น พยักเล็กน้อย
"อืม . . . ฉากจูบหรอ. . . "
 
คงจะเป็นเรื่องดีไม่น้อย ที่เด็กหน้าใหม่ในวงการภาพยนตร์ดราม่าอย่างเขาได้แสดงบทนำก่อนที่จะมาแสดงเรื่องนี้ เขาเตรียมใจไว้พร้อมแล้ว . . .
 
- โอปป้า ทำไมทำอย่างนี้หล่ะ? 
- ก็นายมีอัลบั้มส่วนตัวแล้ว ฉันก็อยากมีเรื่องดีๆมั่งสิ
- โอปป้าขี้โกง เวลาที่เราเจอกันมันน้อยลงทุกทีแล้วนะ
- เดี๋ยวนายก็ไปทัวร์คอนเสิร์ต แล้วจะให้ชั้นอยู่กับใครล่ะ?
- .. .. .. 
เรื่องราวในวันนั้น จบลงด้วยน้ำตาของร่างบางในอ้อมกอด จียงทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขา ไม่มารับบทนี้ เพียงเพื่อที่จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น
 
น่าตลกสิ้นดี ! ตัวเองเอาแต่ทัวร์คอนเสิร์ต ทิ้งให้เรานั่งอยู่บ้านที่เงียบเหงา แดซองก็มัวแต่ไปแฟมิลี่เอาท์ติ้ง ซึงรีก็มัวยุ่งกับการเตรียมเอนท์ส่วนยองเบก็กำลังขะมักเขม้นกับอัลบั้มใหม่
 
 
ทุกคนต่างทิ้งเขาไปหมด
 

เมื่อกี้ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย ! ฉากจูบไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ยิ่งกับคนที่ไม่ได้รักด้วยแล้ว!
ผู้หญิงคนนั้นเลือดเย็นชะมัดเห็นเราเป็นเด็กใหม่ แกล้งจูบจริงซะได้
 
ถ้าเป็น เธอ คนนั้น เขาคงแสดงได้แนบเนียนกว่านี้แน่นอน
ตอนนี้เธอคนนั้นจะทำอะไรอยู่นะ? ชายหนุ่มได้แต่คิดรำพันถึงเธอ ผู้เป็นที่รักเพียงคนเดียว 
 
________________________________________________
 
 
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!
"เป็นอะไรฮะจียงฮยอง?"
มักเน่ น้อยวิ่งเข้ามาดูฮยองในห้องนั่งเล่น ภาพที่ คุณปู่จูบกับผู้หญิงในทีวี
เป็นคำตอบของเรื่องราวที่เขาสงสัย 
"ฮยอง ทำใจดีๆนะครับ"
น้ำตาของจียงไหลพราก เขาได้แต่นั่งกอดเข่า เอาหน้าซุกลงกับหมอน
"ปิด ปิดทีวีเดียวนี้!"
มักเน่ทำตามอย่างว่าง่าย พลางปลอบประโลม 
"ฮยองฮะ มันก็แค่การแสดง"
"แต่นี่มันเกินไป"
"เชื่อใจ ท็อปฮยองสิฮะ!"
". . . " ความเงียบเป็นคำตอบที่ออกมาจากริมฝีปากบาง อันที่จริง เขาจะไม่รู้สึกแย่เลย
ถ้าไม่ได้ต้องติดตามข่าวจากเว็ปแฟนคลับด้วยตัวเอง
โอป้าคงยุ่งมากเลยสินะ ทำไมไม่โทรมาบอกกันบ้างเลย 
 
นี่คงเป็นเพราะเขายุ่งมากสินะ โอปป้าถึงทำแบบนี้ได้ ไม่คุย ไม่ติดต่อ อยู่ดีๆ ก็ไปจูบกับคนอื่น
ออกทีวีซะงั้น โอปป้าไม่บอกอะไรเขาเลย . . .

มักเน่น้อยเอาผ้าห่มมาคลุมจียงฮยองของเขา ฮยองดูอ่อนแอจริงๆ เมื่ออยู่ในสภาพแบบนี้ 
นานแค่ไหนแล้ว ที่ พวกเรา ไม่ได้กินข้าวอย่างพร้อมหน้า
นานแค่ไหนแล้วที่มีเพียงเขาอยู่ที่บ้าน อ่านหนังสือเตรียมสอบ
นานแค่ไหนแล้ว ที่ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปทำตามทางของตัวเอง 

___________________________________________

"กลับมาแล้วครับ! อ้าว ยองเบ?"
"ครับฮยอง" 
"คนอื่นๆหล่ะ?"
"ไม่รู้สิครับ ผมก็เพิ่งมาถึง"
"เอ เดี๋ยวนะ มักเน่ไปโรงเรียน  แดซองไปแฟมิลี่ จีไปเตรียมคอนเสิร์ต วันที่ 5 - 6 ธันวา . . . "
สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ตารางอันสุดท้าย คนที่เขาคิดถึงมากที่สุด กำลังจะมีคอนเสิร์ตใหญ่ เขาควรทำอะไรสักอย่างดีไหมนะ?
"ฮยอง ขอปรึกษาเรื่องท่อนแร็พทีฮะ"
"ยองเบ ไว้ก่อนนะ วันนี้ฉันเหนื่อย"
"ฮยองได้จับปืนจริงไหมฮะ ฮยองเท่มากเลยนะเนี่ย"
"หึหึ พูดงี้ เอามาเลยดีกว่า เดี๋ยวฉันช่วย" 
ยองเบทำอัลบั้มใกล้สำเร็จแล้วสินะ เพลงใหม่ที่ชื่อ Wedding Dress มีความหมายเศร้ามาก มันเป็นความรักที่ไม่สมหวัง
 
 
เหมือนกับความรักของเขาสินะ ที่ไม่มีวันเผยให้ใครรู้ได้ 

ความเหงา ยังคงจับอยู่ในหัวใจของดอกไอริส . . .
 
_________________________________________________________
 
Hallelujah I'm falling falling I'm falling.

วันนี้เหนื่อยเหลือเกิน การเตรียมคอนเสิร์ตครั้งใหญ่เนี่ย หนักไม่ใช่เล่นๆเลย
เวลานี้ ทุกๆคนคงเข้านอนแล้วสินะ จียงที่เพิ่งกลับมาจากการซ้อม มองเวลาบนนาฬิกา ตอนนี้ ตี 4 แล้ว โอปป้า คงนอนอยู่ในห้องสินะ 
เสียงเครื่องปรับอากาศยังคงคำรามแข่งกับเสียงหายใจเป็นจังหวะประตูถูกแง้มออกมา แสงสว่างจากห้องนั่งเล่นแง้มเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นร่างใหญ่นอนหลับอยู่
สายตาคมดุจสัตว์ร้ายนั้น บัดนี้ไม่มีพิษมีภัย เรียกได้ว่า น่ารักเลยทีเดียว จึงทำให้เจ้าของริมฝีปากบางอดใจไม่ได้ที่จะประทับมันลงไปบนใบหน้านั้น
"โอปป้า ฝันดีนะครับ" 
ร่างบางก้าวออกไป ปิดประตูอย่างแผ่วเบา ทุกอย่างกลับเป็นเหมือนเดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

.
.
.
"เพราะนายเล่นแบบนี้น่ะสิ ฉันถึงได้ใจอ่อนทุกที" 
ริมฝีปากของคนตัวใหญ่ขยับ นานแค่ไหนแล้วที่เขาต้องคอยเจ้าตัวเล็กกลับดึกๆเช่นนี้ นานแค่ไหนแล้วที่เขาต้องแกล้งทำเป็นหลับ แต่นั่นถือเป็นกำไรในแต่ละวันที่เปล่าเปลี่ยวของเขา
.
.
 
[To be Continue]