9.00 น.

ผอ. ส่วนเดินมา ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เป็นปกติ แล้วเอ่ยขึ้นว่า
"เฮ้ยไอซ์ ที่นัดไปตรวจจนถึงวันศุกร์นี้ โทรไปแคนเซิลมันหน่อยว่ะ"
"ทำไมล่ะครับ?"
"ท่าชักจะไม่ดีแล้วว่ะ"
พอได้ยินดังนั้น เราก็ไล่โทรศัพท์ไปยังโรงงานที่จะนัดเข้าไปตรวจสอบการบรรจุสินค้า และขอยกเลิกการเข้าตรวจ ซึ่งแต่ละรายแสดงความเป็นห่วง
การขอเข้าไปตรวจสอบภายในโรงงานต้องมีการนัดล่วงหน้าเพื่อเตรียมสถานที่ ตัวอย่างสินค้า รวมถึงนัดเวลาสำหรับเจ้าหน้าที่ของโรงงาน การยกเลิกจึงมีปัญหาตามมา และการนัดเข้าไปตรวจอีกครั้งในเดือนถัดไปเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำเพราะจะอาจสุ่มเสี่ยงต่อการตรวจเพื่อรับของขวัญ

 

10.30 น.

"ผอ. คะ เลขานุการกรมฯให้เก็บกุญแจรถยนต์ราชการเข้าเซฟด้วยนะคะ"
พี่เพ็ญรุ่ง หัวหน้าฝ่ายบริหารงานทั่วไปลงมาบอกเรื่องนี้ด้วยตัวเอง แสดงว่าเหตุการณ์เริ่มไม่ปรกติแล้ว
สักพัก พี่หยดยามประจำตึก เดินล็อกกุญแจทางเข้าออกทุกช่องทางในตึก รวมถึงปิดหน้าต่าง กระจก และโรงเก็บรถยนต์ราชการ ผู้คนเริ่มเก็บข้าวของแล้วเดินออกมาจากห้องทำงานของตน ผ่านทางเดินหน้าส่วนที่เรานั่งอยู่

"ผอ.คะ อีกครึ่งชั่วโมงม็อบจะมาถึง ให้รีบออกจากกระทรวงตอนนี้เลยค่ะ"
พี่เพ็ญรุ่งเดินมาบอกอีกครั้ง ทุกคนในส่วนจึงรีบปิดคอมพิวเตอร์ และล็อกเก็บทรัพย์สินราชการอย่างแน่นหนา บ้างก็คุยกันถึงเรื่องม็อบ หลังจากที่ส่วนฯ ล็อกประตูแล้ว เราจึงไปตามพี่หยดมาล็อกประตูอีกชั้นเพื่อความแน่นหนา

"รีบไปเถอะครับ ผอ."
"จะตื่นเต้นไปทำไม ไปดูทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนออกก่อน"
รถยนต์ส่วนตัวถูกนำออกจากที่จอด แต่ต้องติดเป็นทางยาวเพราะประตูกระทรวงฯ ที่ตอนนี้ปิดแล้วทุกประตู การจะออกจากกระทรวงตอนนี้มีแต่ต้องออกทางเรือเท่านั้น และยังมีข้าราชการและลูกจ้างจำนวนมากติดอยู่ในกระทรวง เหตุการณ์นี้เหมือนในหนังฝรั่ง ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าจะมีซอมบี้บุกมาหรือไม่

ผอ. และเราออกจากที่ทำงานเป็นกลุ่มสุดท้าย เนื่องจาก ผอ. เดินเช็คทุกช่องทางว่าได้ล็อกแล้วจริงๆ และเดินไปล็อกประตูรถยนต์ราชการทุกคัน ผอ. นำเดินไปสำรวจทางออกทุกประตู พบว่าไม่มีใครเข้าออกกระทรวงได้แล้วจริงๆ เราจึงเดินไปยังท่าน้ำของกระทรวง แต่แล้วต้องผิดหวังด้วยระดับน้ำที่ลดลงมากทำให้ไม่สามารถโดยสารทางเรือรับจ้างได้ คนเรือก็ขึ้นราคาเรือรับจ้างเป็นหลายเท่าตัว ทำให้หลายคนเริ่มลังเล และตำรวจน้ำที่มาคุ้มกันก็ดูเหมือนจะไม่ชอบให้ไปทางเรือหน้าเลือดเหล่านี้เท่าไรนัก
และก็เป็นโชคดีที่มีคนบอกต่อๆ กันมาว่า ประตูทางออก 2 เปิดให้คนออกแล้ว เรากับ ผอ. จึงรีบเดินไปทางนั้นทันที

หน้าประตูมีผู้ชุมนุมมารออยู่แล้วบางส่วน เรากับ ผอ ออกมาได้ และพบกับรถที่ติดเป็นสายยาว ข้าราชการหลายคนต้องพึ่งรถเมล์ และรถตู้จากกรมอื่นๆ ที่สำรองไว้ใช้ในเหตุการณ์นี้ แต่นั่นก็ไม่สามารถอพยพคนทั้งหมดได้ทัน ผอ. จึงนำเดินต่อมาที่วัดชมพูฯ แล้วต่อรถมาสด้าคันเล็กๆ เพื่อไปยังแยกสนามบินน้ำ

ทันทีที่ก้าวลงจากรถ ภายในใจก็คลายความกังวลออกมา "เรารอดแล้ว" จากตรงนี้มีแท็กซี่ให้ต่อไปยังที่อื่นได้

ตลอดทางบนแท็กซี่ เราพูดคุยถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ ซักพักเราก็ถึงที่หมายความตื่นกลัวได้คลายลง และรายงานข่าวผู้ชุมนุมยังคงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากวิทยุในแท็กซี่
ไม่ว่าผลของเรื่องนี้จะออกมาเป็นแบบใด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ ระบบการทำงานที่ดูแลปัญหาปากท้องของประชาชนชาวไทยหยุดชะงักไปชั่วขณะหนึ่งแล้ว ขอให้ประเทศไทยโชคดี

ปล. ม็อบมาเร็วไปเร็วมาก แต่ตอนหนีออกมาเนี่ยเหนื่อยมาก

ปวดรองช้ำสุดๆ

Happy Hunger Games! And may the odds be ever in your favor

Comment

Comment:

Tweet